Śmierć króla Władysława Jagiełły 1 czerwca 1434 r. spowodowała podziały pomiędzy możnymi. Część dostojników, z biskupem krakowskim Zbigniewem Oleśnickim na czele, widziała na tronie najstarszego syna Jagiełły – niespełna dziesięcioletniego królewicza Władysława.

Druga grupa, której przewodził Spytek z Melsztyna, zaproponowała aby władcą został książę mazowiecki Siemowit V, siostrzeniec Jagiełły. Sprawa miała podłoże polityczno-religijne, gdyż opozycja chciała z jednej strony ograniczyć rosnącą rolę biskupa, a z drugiej – część możnych sprzyjała czeskiemu ruchowi husytów, których ostro zwalczał Oleśnicki. Ostatecznie, 25 lipca 1434 r. na króla koronowano Władysława, którego wspierać miała Rada Opiekuńcza. Członkiem Rady został Spytek z Melsztyna, ale regencję sprawował biskup Oleśnicki.
W międzyczasie jednak podziały polityczne zaogniły sytuację na pograniczu śląsko-małopolskim. Spytka popierał bowiem wójt i niedawny tenutariusz zamku w Będzinie – Mikołaj Kornicz Siestrzeniec. Znany ze skłonności do konfliktów i rabunkowych napadów Mikołaj cieszył się wcześniej protekcją króla Władysława Jagiełły i kanclerza Jana Szafrańca, który jednak zmarł w 1433 r. Jeszcze w maju 1434 r. sąd królewski w Nowym Mieście Korczynie odebrał Siestrzeńcowi będziński zamek za liczne przewiny. Mimo to, nie ugiął się on i wykorzystał bezkrólewie do własnych celów.
Będąc w konflikcie ze Zbigniewem Oleśnickim (m.in. ubliżył marszałkowi koronnemu Janowi Głowaczowi, bratu biskupa, podważając jego szlachectwo) wraz ze swoimi ludźmi splądrował cztery wsie pod Sławkowem, należące do dóbr biskupich. Z kolei jego sprzymierzeńcy z terenu Śląska dokonali ataku na majątek kasztelana sądeckiego Krystyna z Koziegłów w księstwie siewierskim. W odpowiedzi, Krystyn poprowadził wyprawę na Śląsk, gdzie udało mu się zdobyć Gliwice i kilka wsi.
15 października 1434 r. Będzinie odbył się zjazd mający ukrócić działalność Siestrzeńca i zakończyć walki na pograniczu. Stronę polską reprezentowali m.in. Zbigniew Oleśnicki, Mikołaj z Michałowa – kasztelan krakowski i Jarand z Brudzewa – wojewoda inowrocławski. Ze Śląska przybyli natomiast lokalni władcy: księżna Małgorzata oświęcimska oraz książęta – Bernard strzelecki, Wacław cieszyński i Mikołaj raciborski.
W wyniku spotkania strona śląska zobowiązała się do nie udzielania wsparcia Mikołajowi Korniczowi, a ponadto uzgodniono powołanie komisji mającej wytyczyć szczegółową granicę polsko-śląską w okolicy wsi Chełm.
Zjazd będziński stał się też punktem zwrotnym w życiu Siestrzeńca. Pozbawiony oparcia po śląskiej stronie granicy, zdecydował się zaniechać dalszych najazdów i pogodził się z przeciwnikami. Pozostał jednak stronnikiem Spytka z Melsztyna i w 1437 r. został burgrabią zamku w Rabsztynie.
Ilustracja: Odcisk pieczętny biskupa Zbigniewa Oleśnickiego z 1438 r. według ilustracji z pracy Jana Sygańskiego „Historya Nowego Sącza od wstąpienia dynastii Wazów do pierwszego rozbioru Polski”, t. 3: „Zabytki dziejowe miasta”, Lwów 1902, tab. X. Domena publiczna.