Polska po odzyskaniu niepodległości zmagała się z wieloma problemami gospodarczymi.

Ogromne zapotrzebowanie na wszelkiego rodzaju towary oraz wysoki deficyt budżetowy powodowały szybki wzrost inflacji, która z czasem przerodziła się w hiperinflację. W roku 1923 r. obowiązująca w II Rzeczpospolitej marka polska stała się praktycznie bezwartościowa jako środek płatniczy.

Aby ratować sytuację gospodarczą, 19 grudnia 1923 r. powołano tzw. drugi rząd Władysława Grabskiego. Premier miał za zadanie przeprowadzić reformę walutową oraz zlikwidować deficyt budżetowy. Aby uzyskać równowagę finansową wprowadzono jednorazowy podatek majątkowy, reorganizację monopoli skarbowych i cięcia kosztów w administracji.

Pod koniec marca 1924 r. zaprzestano emisji marki polskiej. Miesiąc później, 29 kwietnia, wprowadzono do obiegu nową walutę – złotego polskiego (oraz grosz polski jako pieniądz zdawkowy). Kurs wymiany marki na złotego ustalono na poziomie 1 800 000 : 1.

Ilustracja: Bilet zdawkowy o nominale 10 groszy, 1924 r. Zbiory Muzeum Zagłębia w Będzinie.