Dziś świętujemy kolejną rocznicę lokacji naszego miasta!
Najstarsze wzmianki o Będzinie pochodzą z lat 1301 i 1308, kiedy istniała tu jeszcze osada typu wiejskiego, z sołtysem Stanisławem na czele. Osada ta posiadała już wtedy własny kościół, przynależny do dekanatu sławkowskiego. W pobliżu istniały już takie ośrodki miejskie jak Czeladź i Sławków, a po ówczesnej stronie śląskiej – także Bytom i Siewierz.

Położenie nad rzeką, na szlaku handlowym wiodącym z Cesarstwa na Ruś sprawiało, że będzińska osada stanowiła dobrą podstawę do utworzenia miasta. Jej dodatkowym atutem było sąsiedztwo zamku królewskiego (wzniesionego przed 1349 r.), który podnosił walory obronne i zapewniał bezpieczeństwo w okolicy.
5 sierpnia 1358 r. król Kazimierz III Wielki wydał w Krakowie dokument zezwalający na lokację miasta na prawie magdeburskim. Zadania tego podjął się Hinko Ethiopus, który został pierwszym wójtem Będzina. Mieszkańcy zostali zwolnieni na sześć lat z obowiązku ponoszenia obciążeń na rzecz króla, otrzymali prawo do posiadania ogrodów i łąk na własny użytek, prawo do korzystania z lasów królewskich w celu pozyskania drewna na budowę domów i opał oraz prawo do połowów w Czarnej Przemszy.
Dokument lokacyjny nie zachował się, ale jego treść jest znana dzięki wpisowi do Ksiąg Metryki Koronnej poświadczenia potwierdzającego lokację, a wystawionego przez króla Zygmunta Starego w 1531 r.

Ilustracja: Rekonstrukcja lokacyjnego rozplanowania Będzina, „Będzin 1358-2008” pod red. Jerzego Sperki, t. II, Będzin 2008, s. 126.