Szabla – „nieodłączna towarzyszka i kochanka szlachcica”
Broń sieczna o długiej krzywej głowni stosowana była już w Egipcie i Asyrii, ale właściwego miejsca narodzin szabli należy szukać w głębi Azji, między IV a VI w. wśród tureckich i mongolskich plemion koczowniczych. Do Europy wprowadzili ją Awarowie w VI w., ale zaczęto ją powszechnie używać dopiero od XIV w. na Węgrzech i Rusi Kijowskiej. W Polsce zaczęła zastępować miecz od końca XV w. Wcześniej była używana tylko sporadycznie, głównie jako broń plebejska.
